در زماني كه افكار ما بي هيچ حد و مرزي به هر سمت مي‌رفت و در ذهن ما باقي

مي‌ماند.گاهي زنگ جدايي به

صدا در مي‌آمد اما دلها پيش هم بود.جاده‌اي دراز و گذرگاهي سنگي.و ما در حسرت انيم كه

 اي كاش آنروزها تمام

نمي‌شد.آدمهاي ژنده‌پوش ما را دنبال مي‌كردند.و ما مي‌تاختيم تا رسيدن به روياهايمان و براي

 رسيدن به عشق

خود از هرچيزي مي‌گذشتيم.و با تمام وجود به جلو حركت مي‌كرديم.هرچند كه خيلي چيزها

بود كه مارا به زندگي‌اي

ميخكوب سازد كه فرسايشي كند آنرا تباه مي‌ساخت.اما ما اميدوار به افق نگاه مي‌كرديم.به

 چمنهايي كه سبزتراز

هميشه بودند ونوري كه رشنتراز هميشه اميد را در دل ما روشنتر مي‌كرد.شب نشيني هاي

 دوستانه و آن لحظات

خنده و شگفتي آسا.

هرگاه به عقب نگاه مي‌كرديم پلي را مي‌ديديم كه مارا به اين سو كشانده بود.

و هرگاه به جلو مي‌نگريستيم همه جا سبز بود.ما به جلو مي رفتيم و و موجي دروني مارا به

 سوي خود مي‌كشيد.

در مكاني بلند و در جايي كه پرچماه در احتزاز بودند.ما به ارتفاع گيج كننده دنياي روياهايمان

 مي‌رفتيم.

به جايي كه براي هميشه بود و سرشار از شوق وآرزو بود.و ما هرگز عطشمان فرو

نمي‌نشست.چشمهاي ما

همچنان افق را مي‌ديد.اگرچه اين راه تكراري بود اما ما هرگز ازان سير نمي‌شديم چون انجا

چمن ها سبزتراز هر

جايي بود.نورها روشنتر و طعمها شيرينتراز هميشه بودند.آن شبهاي دور هم نشيني با

دوستان گردو غبار سحر و

ما وقتي ميخوابيديم كه سپيده ميزد.در جايي كه براي هميشه سبز بود و ابها جاري تا ابد.