اول این را برایت بگوییم اینجا یک بار برای همیشه زلزله آمد که تو باعثش شدی . اینجا یعنی

 دلم رامی گویم. چه زلزله ای !

یک جای نشکسته و ترک نخورده تو کلبه نماند عجب قیامتی کرد آن رعنا قامتت بگذریم...

هیچ وقت توی املاهای کلاس هفت سالگی سفر را یادمان ندادند شاید می دانستند بعضی

و تو اولین کسی بودی که بعد از سالها عبور از یاد نگرفتن این لغت به من فهماندی که سفر

چه واژه پر غصه و پر قصه ایست.

از اینها که بگذریم نکند مثل درس کلاس دوم .  دوستان جدید پیدا کرده ای که دیگر نه یادی و زنگی ...

 نه حرفی و درنگی و نه اشاره قشنگی .نمی دانم یک رنگی یا مثل غروبهای رنگ پریده ی  پاییز کم رنگی ؟

مهم نیست  هر چه میل توست من که نمی توانم از دم سپیده تا آخر شب به ستاره ها بسپارم بیایند

 انتظار رفت و آمد تو را بکشند.

اصل کار دل مهربان شاید هم کمی نامهربان پراز  شیطنت توست که خلاصه قصه ی آن را می توان راحت

 توی چشمان قشنگت خواند.

 مهربونم دلم می خواد یه جوری زندگی کنم که آدما بهش می گن عجیب . فقط به تو سلام کنم ...

فقط با تو حرف بزنم ... فقط واسه تو دعا کنم ... فقط تو چیز یادم بدی ... دستم فقط تو دست تو باشه

... مهربونم فقط تو بهم بگی  مهدی ... فقط مهدی تو باشم  بجاش تو هم فقط مال من باشی.