ماه من !  دیگه از درهای بسته نمی ترسم، تاریکی را می شناشم از شبهای بدون تو از دوری نیم نگاهایت بعد از رد شدن سرویس مدرسه به پشت سر برایم که جذابتر از هر نگاهی بود.

وجب به وجب نگاهایت را شمرده بودم و در لحظه دیدارت دیدم که دریا از نگاهایت به جوش آمده و من دوباره خودم را پیدا کردم، امواج به رقص آمدن و پرندگان عاشق بر بالهایم حسودیشان شد در زیر نگاهایت مرغان دریایی ترانه می سرایند در این مانده بودن که چرا فقط نگاهایت من را دنبال می کند.

اندوه تنهاییم در زلال چشمه های نگاهت خودشو شست .

تو را وقتی یافتم که محله ی کوچکمان به عطر نام فاطمه(س) معطر شده بود و نفس نفس حظورت را با دم و بازدم حس می کردم و به نگاهت گوش می سپردم !

تو به حریم خلوتم بدون اینکه بدونی پا گذاشتی !

عطر آشناییمان در دل راه مدرسه نهفته اس کاش می شد فریاد بزنم و لحظه های نگاهت را دوباره زنده می کردم.

پس از اون روزها که سپری شدنشان خیلی زود بود دریافتم که من نرم هستم ... عشق نرم است و می تواند مرا به عروج برساند .

امروز دریافتم زیبایی را نمی توان حبس کرد اگر خودت را از دیدن من حبس کنی زیبایی درونت را نمی شناسی و اگر جرات عاشق شدن و مهر ورزیدن را نداری نمی دونی دنبال چه چیزی هستی و....

در ابتدای فصلی تازه و سرد و در امتداد شبهای سرد  دستم را بگیر تا به سپیدی صبح امیدوار باشم