nikalas.blogfa.com

به زوال خاکستری پوچی رسیده ام

nikalas — Wed, 11 Nov 2009 15:04:18 GMT

خود را بین هزاران رنگ گرم فصل سرد پنهان میکنم تاشاید غربت محزون خود را درمیان این

شادمانی کاذب گم کنم

در درونم حس مبهمی ، اشتیاق عجیبی غوغا می کند

درخویش نگاهش می دارم و درنگاه انکارش می کنم

رنگا بیداد می کنن و فصل ، فصل سرد در طبیعت نفس می زند

مزرعه انعکاس حس ابر است و ترانه بکر باد را زمزمه می کند

کلاغها را می شنوم بیشتر از همیشه و پررنگتر از سیاهی ! چه معصومیتی در صدای تلخ مطرودشان طنین افکنده

~~گویی آن پرندگان پر هیاهوی سیاه ، غمشان را در نوایی گنگ و غریب می نوازند~~

~~این آوای تلخ ، مرا به درون خود می برد~~

~~دربیهودگی ممتد خویش به زوال خاکستری پوچی رسیده ام که گویی صدای بیصدای مرگ را زمزمه می کند چه صبورانه جام~~ انتظار را مینوشم ، روزها، هفته ها، فصل ها

کجای اتفاقهای بی تامل این فصل جا دارم ؟؟

کجای حادثه آیا!؟! کجای حادثه نجات از انکسار بی هدف ثانیه ها ، انتظارمرا می کشد؟

می ترسم از حسی که در من قدرت میگیرد و التهاب و اظطراب مرا لحظه به لحظه بیشتر می کند

کاش درخت بودم ، کاش پرنده بودم یا قاصدک /....

کاش و آرزوهای محال ! این افکار بیهوده را چه حاصل ؟ جز افسوس در درافسوس پوسیدن هر روز ! چه تلخ به قربانی کردن بی دریغ روزها مشغولم برای هیچ و ثانیه ها رو بی رحمانه گردن می زنم برای پوچ

چه طعم تلخ آزاد دهنده ای دارد مرگ را زندگی کردن و حس زندگی را به ناچار محبوس و

مغلوب کردن! امروز هم با تلاشی بیهوده ورق خورد و رفت روزها کم کمک کوتاه و کوتاهتر

و شبها که درشمارششان گیج شدم بلند و بلند تر

مترسک

پائیز رو بر من تحمیل کرد

nikalas — Sun, 04 Oct 2009 08:23:18 GMT

از تیم تحقیقاتی زمین به کنفدراسیون راه شیری

دشوارترین زمانهای عمرم، کشنده ترین ساعات هستی حال است مرگیست که نمی کشد فقط می سوزاند و دل رو آتیش می زنه و گرنه چرا حال من باید اینجوری باشه ( آخه حالا من سه جوره اینجور... اون جور ...بدجور )

گردش روزگار عمری رو از من گرفت پائیز رو بر من تحمیل کرد هر چه دارم مفت مفت ذارم می بازم.

اکنون که اول پائیزه باد پائیزی با کوچکترین وزش رگهام رو بی رحمانه از شاخه جدا می کنه و به سوی نیستی ها رها می کنه، گویا هیچ بودم و بی سود نه! ( من اینجوری بودم ؟) منم روزی شاد و مفید بودم نوشته هام طعم تلخ نداشت .

ولی حالا صدای خش خش ناله سر می دم، لعنت به این زندگی هر چه بیشتر قدم بر می دارم در کوچه و خیابانهای خیال من پرنده خوشبختی پر نمی زنه و صدای غار غار کلاغهای شوم تنهایی فضای ذهنم رو پر کرده

دیگر توانی برای ماندن نیست

nikalas — Mon, 10 Aug 2009 15:27:18 GMT

سنگین است چرا که دور بودن از بهترین روزهای زندگی، حظور تاريكي روي

تمام انديشه هايم سايه افكنده

سنگين به سنگيني تمام باور هاي محال و تلخ همچون نبودن، امروز عصر

دليلي براي نبودنت نبود اما بد جوري دلم برات تنگ شده بود.

سعي بر فراموشي دوران خوبي كه با هم بوديم، بودم اما بي فايده بود،

اون روزهاي خوب كه با هم بوديم مدام بر خاطرم انگشت مي كوبد

كوچكترين حركتي كه بتونم جاي تو رو پر كنم ......بي فايده بود

قصد رفتن ندارن اين روزاي بي تو بودن

چرا همه با هم مشکل دارن؟

nikalas — Sun, 19 Jul 2009 16:17:18 GMT

دلم از شنیدن این که خدا از رگ گردن به ما نزدیکتر هست می لرزه،پس ما کجاییم؟

نمی فهمم اگه این همه به ما نزدیکه چرا مستی و خماری؟

چرا از ذوق نزدیکی با خدا نمی کوبیم و نمی رقصیم؟

چرا اینقدر تو مشکلات غرق شدیم؟

چرا آدمای دورو برمون بی تفاوت تر از همیشه هستن؟

همش دنبال مال و منال هستن!

اگه خدا به هر مخلوقش این همه نزدیکه پس هر موجودی بخشی از خداست

چرا همه با هم مشکل دارن؟

چرا من از همه کس و از خودم این همه دورم؟

کجاست اون نقطه سیاهی که من توشغ غرق شدم؟

یکی بهم بگه؟

تمام آرزوهايم

nikalas — Thu, 02 Jul 2009 18:04:18 GMT

به ما می گن با مهر در آینه بنگرید، ولي نمي گن مهر چيه محبت كيه و از كجا مياد.

مي گن به آسمان آبي ينگريد ولي نمي دونن اون اسمون ابي كه مي گن خيلي وقته رنگ خاكستري رو

به خودش گرفته ،در انبار خيال من پر از پوچيست از انبار آزوهايم فقط به پوچي رسيدم آرامشم را با

همه ي اين پوچي عوض شده .

مي دونم بهاي سنگين ندامت هاي گذشته سخت مرا درگير كرده، خوش به حال اونايي كه آرامش و

بركت و دلخوشيشون جايي ديگه پيدا مي كنن

دوست دارم فرياد بزنم و هجوم ببرم به اين افكاري كه در وجودم رخنه كرده براي تغيير موقعيت كنوني ام

ناپديد شدم و آرام آرام تار تنيده شده ملامت، آرزوهاي خشك و خالي كه به هيچ كدام نرسيده ام را

بشكافم و فرياد آزادي تن دهم

هميشه شادي آينده را به ما وعده مي دادن، كسي به فكر شادي امروزمان

نبود قلم در دست همه ي روزهايي خوش كه آرام نگذشته، ايامي كه همش بغض بوده و همه ي

كساني كه روياهاشان بر پيكره ي دلم نقشي تيره تر بر جاي گذاشته اند چه كنم؟

دوست دارم خاطرات خوب زندگي ام رو بنويسم اما اندوه فرو مي شكند، برخي كلمات در تاري وجودم

گم ميشن و ميزارن اشكام فرو ريزند بغضها باز ميشن، كاغذهاي در دست مچاله ميشن...به راستي

به كدامين صبح بايد اميدوار باشم آيا چيزي باقي مونده كه بتونم زندگي كنم!؟!

تمام آرزوهايم مثه كفشهاي كودكي براي پاهاي كنوني ام تنگ شدنو باعث آزارم مي شن

تصادف

nikalas — Sat, 23 May 2009 15:56:18 GMT

سلام سلام سلام

سلامی به گرمی آفتاب و روشنایی دلهای شما تقدیم دوستای گلم

چند وقتی هست که گهگاه، نوشته های احساسی و یا دلنوشته هایی که در ذهنم می شکفد ایجا می نوشتم که بیشتر کوتاه و لحظه وار ، اما این روزها با نگاهی به این نوشته ها دیدم هر چه هست بسیاری از آنها سادگی و صمیمیت و حال و هوای روزگار جوانی را می گذروندم!

خواستم بیخیال همه بشم و بچسبم به تنهائیم اما... کنار گذاشتن و از یاد بردنش سخت بود

آخه این روزها اتفاقات عجیبی برام افتاده که یکیشو اون زیر می بینید !؟!

بله تصادف و ناگهان افتاد روی تخت بیمارستان و ......

البته هم تاسف بار بوده و هم عبرت انگیز !(چرا خودم هم نمی دونم)

این عکسا واسه این گذاشتم که یادم باشه دیگه همچین اشتباهایی رو نکم

یه بزرگی گفته: هر کسی خالق سروشت خودشه ، پس دیگرا را مجازات نکیم

یا حق

عشق يعني درختي بيجان روي يک نهر روان

nikalas — Mon, 04 May 2009 06:14:18 GMT

تک درختي تنها توي يک جنگل تاريک و سياه از غم و درد به خود ميپيچيد.
از خودش ميپرسيد که چرا اينقدر تنهايم؟! که چرا هيچ دلي با من نيست؟ که چرا نيست دلي نگران من و تنهايي من؟ چه شود گر که دگر قد نکشم؟ چه شود اگر که من توي جنگل نباشم؟آنقدر گفت و گريست که شکست و آرام روي يک نهر روان ساخت پلي...
چقدر زيبا بود !چقدر مستحکم....
و درخت تنها عشق را پيدا کرد.
عشق را در بهار بايد جست. در گردش پروانه به دور يک گل، در ذوب شدن يخ با دست نوازشگر نور و خورشيد ، درميان سفر چلچله ها، درميان قطرات باران، در ميان وزش باد و غرش ابر و طوفان
عشق را بايد جست روي يک نهر روان که درختي روي آن ساخته پل
... و درخت تنها عشق را پيدا کرد
عشق يعني ايثار، عشق يعني گذشتن از خود، از بود و نبود
عشق يعني درختي بيجان روي يک نهر روان
عشق يعني يک بغل دلواپسي گم شدن در انتهاي بي کسي

زندگی رو دیدم ، رنج کشیدم

nikalas — Tue, 24 Feb 2009 14:26:18 GMT

حالم اصلا خوب نیست سعی می کنم بهش فکر نکنم ...

سعی می کنم اصلا باهاش حرف نزنم اما نمی شه همه چیز توی ذهنم تکرار می شه، صحنه ها جلو چشمام رژه میرن مدام توی ذهنم تکرار می شه .

صدای کیبورد کامپیوتر بیشتر عصبیم می کنهسعی می کنم خودم رو یه جوری سر گرم کنم، تلاش می کنم که بتونم فراموشش کنم جزوه هام رو جم و جور می کنم شروع به خوندن می کنم تقریبا متوجه نمی شم جزوه امتحان فردا تموم کردم فقط آخر کار می فهمم .که هیچی یاد نگرفتم، هنوز زبونم سنگین مونده به ته حلقم فشار میاره، توی تخت دراز می کشم سعی می کنم بخوابم اما هنوز حرفاش توی ذهنم می چرخن ...کاش تصور می کردم که اصلا ندیدمش .

جرات اینکه برگردم و به ساعت نگاه کنم رو ندارم انگار زمان نیرویی داره که منو له می کنه

از روزی که او رو دیدم حجم عظیمی از قلبم رو به خودش اختصاص داد .

بین این همه آدم که دورو برم بودن عجیب خودشو نشون داد، یکی دو بار سعی کردم بزارمش گوشه اتاق خاطراتم و از اون فقط خاطره داشته باشم و دیگر هیچ!!!!!!!
اما خیلی زود منصرف می شم، هیچ کس رو با اون مقایسه نکردم همین طور جلوی چشمام موند...

کاش ندیده بودمش ...تمام مدت دیدنش نفسم توی سینه حبس می شد نه صدایی می شنیدم و نه حرفی می زدم

مادرم گاهی با من صحبت می کرد و وقتی می دید توجهی ندارم، می گفت:...

اون من رو تسخیر کرد، من رو زنده کرد، له شدم توی هر جمله اش، حقیر شدم و احساس کردم هیچی نیستم، زندگی رو دیدم ، رنج کشیدم و از خودم خجالت کشیدم و از خدا

زندگی خالیم رو دیدم و فهمیدم چقدر این زندگی من تهی است

همه چیز رو می بینم، توان ندارم، من توانم برید ...فریاد رسی نیست

روز تو!

nikalas — Thu, 08 Jan 2009 07:39:42 GMT

چه لطیف است حس آغازی دوباره،

و چه زیباست رسیدن دوباره به روز زیبای آغاز تنفس…

و چه اندازه عجیب است ، روز ابتدای بودن!

و چه اندازه شیرین است امروز…

روز میلاد…

روز تو!

روزی که تو آغاز شدی!

تولد مبارک

بازم شادی و بوسه ، گلای سرخ و میخک

میگن کهنه نمی شه تولدت مبارک

تو این روز طلایی تو اومدی به دنیا

و جود پاکت اومد تو جمع خلوت ما

تو تقویما نوشتیم تو این ماه و تو این روز

از اسمون فرستاد خدا یه ماه زیبا

یه کیک خیلی خوش طعم ،با چند تا شمع روشن

یکی به نیت تو یکی از طرف من

الهی که هزارسال همین جشنو بگیریم

به خاطر و جودت به افتخار بودن

تو این روز پر از عشق تو با خنده شکفتی

با یه گریه ی ساده به دنیا بله گفتی

ببین تو اسمونا پر از نور و پرندس

تو قلبا پر عشقه رو لبا پر خندس

تا تو هستی و چشمات بهونه س واسه خوندن

همین شعر و ترانه تو دنیای ما زندس

واسه تولد تو باید دنیا رو اورد

ستاره رو سرت ریخت تو رو تا اسمون برد

اینا یه یادگاری توی خاطره هاته

ولی به شوق امروز می شه کلی قسم خورد

تولدت عزیزم پراز ستاره بارون

پر از باد کنک و شوق ،پر از اینه و شمعدون

الهی که همیشه واسه تبریک امروز

بیان یه عالم عاشق ،بیاد هزار تا مهمون

در ابتدای فصلی تازه

nikalas — Sat, 27 Dec 2008 13:11:18 GMT

ماه من ! دیگه از درهای بسته نمی ترسم، تاریکی را می شناشم از شبهای بدون تو از دوری نیم نگاهایت بعد از رد شدن سرویس مدرسه به پشت سر برایم که جذابتر از هر نگاهی بود.

وجب به وجب نگاهایت را شمرده بودم و در لحظه دیدارت دیدم که دریا از نگاهایت به جوش آمده و من دوباره خودم را پیدا کردم، امواج به رقص آمدن و پرندگان عاشق بر بالهایم حسودیشان شد در زیر نگاهایت مرغان دریایی ترانه می سرایند در این مانده بودن که چرا فقط نگاهایت من را دنبال می کند.

اندوه تنهاییم در زلال چشمه های نگاهت خودشو شست .

تو را وقتی یافتم که محله ی کوچکمان به عطر نام فاطمه(س) معطر شده بود و نفس نفس حظورت را با دم و بازدم حس می کردم و به نگاهت گوش می سپردم !

تو به حریم خلوتم بدون اینکه بدونی پا گذاشتی !

عطر آشناییمان در دل راه مدرسه نهفته اس کاش می شد فریاد بزنم و لحظه های نگاهت را دوباره زنده می کردم.

پس از اون روزها که سپری شدنشان خیلی زود بود دریافتم که من نرم هستم ... عشق نرم است و می تواند مرا به عروج برساند .

امروز دریافتم زیبایی را نمی توان حبس کرد اگر خودت را از دیدن من حبس کنی زیبایی درونت را نمی شناسی و اگر جرات عاشق شدن و مهر ورزیدن را نداری نمی دونی دنبال چه چیزی هستی و....

در ابتدای فصلی تازه و سرد و در امتداد شبهای سرد دستم را بگیر تا به سپیدی صبح امیدوار باشم